ต้องการเพลงใหม่ๆ ใช่มั้ย คลิกที่นี่

แม่ง ชู๊ด เวอร์ สาด ชนะเลย - -"

นิทานแต่งเอง เรื่อง แมวกับนักเดินทาง
ชายผู้หนึ่ง อยู่ระหว่างเดินทางไกลบนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ เดินไปเจอเก้าอี้ ตัวนึง เขาชอบเก้าอี้ตัวนั้นมากมีความสุขที่ได้นั่งมัน
เขาจึงตัดสินใจที่จะแบกเก้าอี้นั้นไปด้วย ช่วงแรกๆ ที่แบกไป ก็มีความสุขดีทุกครั้งที่เหนื่อยเขาก็จะหยุดแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น
วันเวลาผ่านไปหลายปี เขาก็ยังคงเดินทางอยู่บนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ เส้นทางลำบากกว่าเดิม วันเวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน เก้าอี้มันก็ต้องเปลี่ยน จากเก้าอี้ตัวเดิมที่เขาแบก มันเริ่มไม่เหมือนเดิม
มันกลายเป็นภาระหนักอึ้ง นั่งไม่สบายบางครั้งมันยังทิ่มก้นเขาด้วย แต่เขาก็ยังทนแบกไปต่อไป แม้ว่าจะพบพานเก้าอี้ตัวใหม่ๆอยู่เรื่อยๆก็ตาม แต่เขาก็กลัวว่าเก้าอี้ตัวใหม่ มันจะนั่งไม่สบายเหมือนตัวเดิม
ชายคนนั้นก็เดินแบกเก้าอี้ไป ปากก็พร่ำบ่นไป ด้วยความหนักแล้วความเหนื่อย ชายคนนั้นเดินช้าลงเรื่อยๆ บนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ เก้าอี้ตัวนั้นกลับกลายเป็นตัวถ่วงเสียแล้ว แต่ชายคนนั้นก็ยังไม่ยอมที่จะปล่อยเก้าอี้นั้นไป เพราะอะไร ?
แมวตัวนึงนอนเล่นอยู่บนต้นไม้ เห็นชายผู้น่าสงสารเดินแบกเก้าอี้พร่ำร้องในความทุกข์ผ่านมา ด้วยความสงสัยจึงถามว่า
"ท่านผู้นี้เป็นอะไรฤา จึงได้เดินพลาง พร่ำร้องพลาง"
ชายผู้นั้นตอบว่า "เก้าอี้ตัวนี้ทั้งเก่าทั้งหนัก แถมยังทำร้ายทิ่มตำตัวข้า ข้าหนัก เหนื่อยและเจ็บเหลือเกิน"
"ท่านนี่ประหลาดจริง เก้าอี้ทั้งเก่าทั้งหนัก แถมยังทำร้ายทิ่มตำท่านอีก ท่านยังแบกไว้ทำไม ทำไมจึงไม่ทิ้งไปเสีย" แมวถาม
"ทิ้งไม่ได้หรอก เก้าอี้ตัวนี้อยู่กับข้ามานาน ข้าทิ้งไม่ได้หรอก" ชายผู้นั้นตอบ
"อยู่นานหรืออยู่ไม่นานสำคัญประการใด หากในปัจจุบันมันฉุดรั้ง ทำร้ายทิ่มตำ ท่าน" แมวถามต่อ
"แต่ ข้าเคยมีความสุขทุกครั้งที่นั่งมัน ข้ายังจำได้ดีถึงความรู้สึกเหล่านั้นเมื่อครั้งกระนู้น" ชายผู้นั้นตอบ
"แล้ว ตอนนี้ท่านมีความสุขหรือ ไม่ " แมวถาม
"ไม่ แต่ข้ายังจำความสุขเหล่านั้นได้" ชายผู้นั้นตอบ
"แล้ว ตอนนี้ท่านมีความสุขหรือ ไม่ " แมวถามคำถามเดิม
แมวถามคำถามเดิมทำให้ชายผู้นั้นต้องสำนึกคิดได้ว่า แม้ในอดีตจะมีความสุข แต่นั้นก็เป็นเรื่องของอดีต ในตอนนี้เขารู้สึกแต่ความหนัก และเจ็บปวดจากเก้าอี้เท่านั้น
ชายคนนั้นจึงตอบว่า "แต่ เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร นี่เป็นเก้าอี้ตัวเดียวที่ข้ามี ข้าจะเอาอะไรไว้นั่ง หากไม่มีเก้าอี้ตัวนี้แล้ว ถึงมันจะหนัก มันจะเก่า นั่งแล้วเจ็บปวด แต่ก็ยังขึ้นชื่อว่า ยังได้นั่งเก้าอี้"
แมวถามต่อ " โลกนี้มีเก้าอี้ เพียงตัวเดียวหรือไม่ หากท่านทิ้งไปเสียสักวันท่านต้องได้พานพบ เก้าอี้ตัวใหม่"
" แน่นอน มีหลายตัว แต่ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่า บนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้ เส้นทางข้างหน้าก็ยังไม่เห็น อาจจะไม่มีเก้าอี้ อีกแล้วในทางข้างหน้าก็เป็นได้" ชายผู้นั้นกล่าว
"หากเส้นทางข้างหน้าท่านยังไม่เห็น ท่านจะมั่นใจได้อย่างไร ไม่มีเก้าอี้สำหรับท่านอีกแล้ว" แมวถามต่อ
".... " ชายผู้นั้นอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า " ถึงมีเก้าอี้ในเส้นทางข้างหน้า แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่า เก้าอี้นั้นจะเหมาะกับข้า ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเก้าอี้ตัวนั้นนั่งแล้วจะมีความสุขเหมือนตัวเดิม"
แมวได้ยินดังนั้นจึงย้อนถามกลับไปว่า "ถ้างั้น ตอนที่ท่านยังไม่ได้แบกเก้าอี้ ก่อนที่ท่านจะพานพบเก้าอี้ตัวนี้เมื่อหลายปีก่อนนั้น ท่านเคยนึกฝันมาก่อนหรือไม่ว่าจะได้พบเก้าอี้ที่ท่านนั่งแล้วมีสุข อย่างที่เก้าอี้ตัวนี้เคยเป็น "
"ข้า ไม่ได้คาดคิดไว้ ข้าเพียงแค่เดินมาตามทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้เท่านั้น แล้วบังเอิญได้พานพบเก้าอี้ตัวนี้เท่านั้น " ชายผู้นั้นตอบ
แมวจึงพูดต่อ "ถ้างั้นทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ที่ท่านย่อมจะได้พบ เก้าอี้ที่นั่งสบายและเหมาะสมกับท่าน"
ชายผู้นั้นตอบว่า "ย่อมเป็นไปได้ แต่ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจะได้พานพบเมื่อใด"
แมวจึงย้อนถาม "ถ้างั้นก่อนหน้าที่ท่านจะพานพบเก้าอี้ตัวนี้ ท่านทราบหรือไม่ว่า ท่านจะพานพบเก้าอี้ตัวนี้เมื่อใด"
ชายผู้นั้นตอบว่า "ข้าไม่ทราบ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้าจะเอาอะไรนั่งบนเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้ หากข้าทิ้งเก้าอี้ตัวนี้ไป"
แมวจึงถามต่อ "ก่อนหน้าที่ท่านจะพานพบ เก้าอี้ตัวนี้ ท่านทำอย่างไร"
ชายผู้นั้นตอบว่า " ข้านอนบนดิน นั่งบนทราย แต่ เจ้าจะให้ข้ากลับไปนอนบนดิน นั่งบนทรายอย่างเดิมงั้นหรือ ไม่ได้หรอก "
แมวจึงพูดว่า " อันคนเรานั้นถึงจะนอนบนดิน นั่งบนทรายแต่หาก ปราศจากความทุกข์ ความเจ็บปวด ถึงจะนอนบนดิน นั่งบนทรายก็ย่อมอาจหาความสุขจากการนอนบนดิน นั่งบนทรายได้"
ชายผู้นันตอบ " นั่นก็จริง ยามเป็นเ้ด็กข้าปั้นว่างๆก็นั่งปั้นดิน เล่นทรายมีความสุขประสาเด็ก แต่ตอนนี้ข้าเคยนั่งเก้าอี้มาแล้ว จะให้ข้ากลับไป นอนบนดิน นั่งบนทราย อย่างเดิมได้อย่างไร "
แมวไม่ตอบแต่ย้อนถามว่า "แล้วตอนนี้ท่านมีความสุขหรือไม่ ?"
ชายผู้นั้นไม่ตอบ แต่พูดว่า "แต่ข้าเคยแบกเก้าอี้ตัวนี้มานานแล้ว"
แมวย้อนถามซ้ำว่า "แล้วตอนนี้ท่านมีความสุขหรือไม่ ?"
ชายผู้นั้นไม่ตอบ แต่พูดว่า "แต่ข้าจำได้ว่าข้าเคยมีความสุขมากเวลานั่งเก้าอี้ตัวนี้"
แมวย้อนถามซ้ำเป็นรอบที่ 3 ว่า "แล้วตอนน

"It is never too late to be what you might have been."
- - George Eliot - -
ไม่เคยมีคำว่าสายเกินไปที่จะเป็นในสิ่งที่คุณอยากจะเป็น